Buscar este blog
lunes, 24 de abril de 2017
Despois da baba de caracol, chega a de sapo; e cura a gripe.
Desde hai pouco máis de dúas décadas os científicos investigaron os péptidos que as ras secretan pola pel para defenderse das bacterias. Pero agora, un novo estudo publicado en Immunity, sinala que un compoñente da baba ou o moco secretado polas ras Hydrophylax bahuvistara pode matar a variedade H1 dos virus da gripe.
O achado, realizado por un equipo liderado por Joshy Jacob, suxire que os péptidos tamén representan un recurso para o descubrimento de fármacos antivirais.
Os péptidos son cadeas curtas de aminoácidos, os ladrillos das proteínas. Aqueles efectivos contra virus como o da gripe, poderían ser útiles cando as vacinas non están dispoñibles, no caso dunha nova cepa pandémica ou cando as cepas vólvense resistentes aos fármacos actuais. O problema é que algúns péptidos antibacterianos perforan as membranas celulares, e por tanto son tóxicos para as células dos mamíferos. Pero o descuberto polo equipo de Jacob, non. Os científicos bautizárono urumina (o urumi é unha espada flexible, similar a un látigo, utilizada no sur da India desde hai séculos). A urumina só interrompe a integridade do virus da gripe, uníndose ao talo da hemaglutinina, unha rexión menos variable do virus da gripe que é tamén o obxectivo da maioría das vacinas universais que se están investigando actualmente. Esta especificidade podería ser valiosa porque os actuais medicamentos contra a gripe diríxense a outras partes do virus, aseguran os autores no estudo.
Para avaliar a súa efectividade, administrouse urumina a ratos que recibiran unha dose letal dalgúns virus da gripe. A urumina demostrou eficacia contra as cepas H1, a que produciu a pandemia de 2009, pero non foi eficaz contra outras cepas actuais como H3N2.
Tendo en conta que os virus da gripe humana non poden infectar as ras, producir ururmina probablemente confírelles unha vantaxe na loita contra algún outro patógeno, Jacob está agora explorando novos péptidos que sexan activos contra outros virus como o dengue ou o Zika.
DESCOBREN O MECANISMO QUE PERMITE Ás BACTERIAS SOBREVIVIR AO SISTEMA INMUNE.
Científicos da Universidade de East Anglia e do Instituto de Bioloxía Estrutural de Francia identificaron a estrutura da proteína NsrR, unha proteína bacteriana que se une ao ADN e desempeña un papel crave na resistencia da bacteria ao óxido nítrico (NON), que se produce na resposta inmune inicial á infección.
Co fin de contrarrestar os efectos do NON, que pode ser tóxico para os organismos vivos, moitas bacterias evolucionaron formas de detectar e desenvolver unha resposta celular. Neste sentido, o sensor de NON máis común é a proteína reguladora NsrR. O que fan as proteínas reguladoras como esta, é unirse ao ADN e controlar se se activan ou desactivan determinados xenes. A proteína NsrR contén un tipo especializado de co-factor (un compoñente adicional dunha proteína necesaria para a súa actividade) coñecido como grupo ferro-xofre, moi fráxil e reactivo, polo que é moi difícil traballar con eles. Pero os científicos , liderados por Nick Lle Brun, conseguiron descubrir como a proteína NsrR funciona como sensor do óxido nítrico. De acordo cos resultados, publicados en Nature, esta proteína mostra cambios estruturais que lle permite regular a activación ou desactivación da produción de encimas que combaten o NON.
?Demostrouse ou se asume que moitos destes reguladores ? explica Lle Brun nun comunicado ? conteñen un grupo de ferro-xofre, pero o noso traballo proporciona o primeiro exemplo dunha estrutura con este tipo de ligazóns e o mecanismo xeral polo que estes reguladores responden a diferentes sinais. Aínda por riba a estrutura tamén revela que o grupo está unido á proteína dun modo que non se observou antes en bioloxía. O proceso de como os patógenos sobreviven as respostas inmunes humanas é complexo, e cada paso que tomamos para entendelo, maior é a posibilidade de desenvolver estratexias de intervención que desactiven a resposta?
Co fin de contrarrestar os efectos do NON, que pode ser tóxico para os organismos vivos, moitas bacterias evolucionaron formas de detectar e desenvolver unha resposta celular. Neste sentido, o sensor de NON máis común é a proteína reguladora NsrR. O que fan as proteínas reguladoras como esta, é unirse ao ADN e controlar se se activan ou desactivan determinados xenes. A proteína NsrR contén un tipo especializado de co-factor (un compoñente adicional dunha proteína necesaria para a súa actividade) coñecido como grupo ferro-xofre, moi fráxil e reactivo, polo que é moi difícil traballar con eles. Pero os científicos , liderados por Nick Lle Brun, conseguiron descubrir como a proteína NsrR funciona como sensor do óxido nítrico. De acordo cos resultados, publicados en Nature, esta proteína mostra cambios estruturais que lle permite regular a activación ou desactivación da produción de encimas que combaten o NON.
?Demostrouse ou se asume que moitos destes reguladores ? explica Lle Brun nun comunicado ? conteñen un grupo de ferro-xofre, pero o noso traballo proporciona o primeiro exemplo dunha estrutura con este tipo de ligazóns e o mecanismo xeral polo que estes reguladores responden a diferentes sinais. Aínda por riba a estrutura tamén revela que o grupo está unido á proteína dun modo que non se observou antes en bioloxía. O proceso de como os patógenos sobreviven as respostas inmunes humanas é complexo, e cada paso que tomamos para entendelo, maior é a posibilidade de desenvolver estratexias de intervención que desactiven a resposta?
Implantes para xeonllos danados fabricados por impresión 3D.
Un material que imita á cartilaxe e que foi creado recentemente por uns investigadores podería un día permitir que os cirurxiáns impriman en 3D pezas coas que substituír ás naturais do xeonllo e cuxas formas estean feitas a medida para a anatomía de cada paciente.
Os xeonllos humanos inclúen un par de amortiguadores integrados chamados meniscos. Estes anacos de cartilaxe con forma de orella, situados entre os ósos da coxa e a espinilla, amortecen cada paso que damos. Pero o desgaste de moitos anos de vida, ou un único contratempo durante un partido de fútbol ou actividade física potencialmente perigosa, poden danar de forma permanente estes soportes esenciais, provocando dor e un maior risco de desenvolver artrite.
Despois de alcanzar a adultez, o noso menisco posúe unha capacidade limitada de rexenerarse. Os cirurxiáns poden tentar reparar un menisco danado, pero a miúdo debe ser retirado de forma parcial ou completa. Os implantes dispoñibles non alcanzan a resistencia e a elasticidade da cartilaxe orixinal ou non son biocompatibles, o que quere dicir que non sosteñen o crecemento de células para que se rexenere a zona.
O novo material emula as características da cartilaxe dos meniscos humanos. Ademais, mediante impresión 3D é posible fabricar con el pezas a medida para cada paciente. (Imaxe: Feichen Yang)
O material baseado en hidrogel desenvolvido polo equipo de Benjamin Wiley, da Universidade Duke en Durham, Carolina do Norte, Estados Unidos, é o primeiro que alcanza en fortaleza e elasticidade a cartilaxe humana. Ademais, pódese fabricar mediante impresión 3D e é capaz de permanecer estable dentro do corpo. Para demostrar o ben que podería funcionar en implantes, aos investigadores bastoulles usar unha impresora 3D de 300 dólares. Grazas ás excelentes calidades do material, o equipo de Wiley logrou crear coa modesta impresora meniscos a medida para un modelo de plástico dun xeonllo.
Identifican unha proteína crave na progresión de tumores cerebrais.
Un equipo do Centro de Bioloxía Molecular Severo Ochoa, no que participan científicos da Universidade Autónoma de Madrid (UAM), o CIBERNED e o CSIC, en España, identificou unha proteína do esqueleto celular como responsable da progresión de tumores de cerebro de tipo glioma. Segundo os resultados, esta proteína, denominada WIP, potencia o crecemento e a capacidade invasiva deste tipo de tumores.O traballo, publicado na revista Cell Reports, describe que os niveis altos de WIP favorecen o crecemento dos gliomas humanos, o que se traduce nunha baixa taxa de supervivencia en pacientes que presentan esta variante de tumores. O traballo tamén demostra que a eliminación xenética de WIP reduce a capacidade de proliferar dos gliomas humanos, tanto cultivo de células como en modelos de rato.
Observamos que a proteína WIP mantén unha poboación de células nai tumorales cunha alta capacidade de dividirse e de migrar, facilitando así a progresión tumoral?, afirman os directores do estudo, Inés Antón e Francisco Wandosell.
Segundo os autores, o achado transciende á investigación básica, xa que a descrición deste novo mecanismo permite propoñer novas dianas terapéuticas para o tratamento de tumores altamente invasivos como os gliomas. ?A eliminación ou bloqueo de WIP sería unha nova diana terapéutica potencial para un grupo de tumores como os gliomas, moi agresivos e con poucas alternativas terapéuticas nestes momentos?, afirman.
O funcionamento de calquera tipo celular dentro dun organismo depende, en gran parte, da capacidade de modificar a súa forma. Así, dentro de calquera célula existe un grupo de proteínas que manteñen un esqueleto responsable de facer isto.
martes, 11 de abril de 2017
A contaminación aumenta as mortes asociadas ao tabaco.
Un estudo que conta coa participación do Instituto de Saúde Global de Barcelona (Catalunya, España) analizou os efectos da exposición ás partículas finas (PM 2.5) en persoas fumadoras e non fumadoras. Este traballo, publicado na revista Environmental Research, parte de investigacións previas que xa acharan unha interacción aditiva entre PM 2.5, fumar cigarros e cancro de pulmón. Agora, os investigadores analizaron tamén se a combinación destas exposicións potencia a mortalidade por enfermidade cardiovascular.A investigación realizouse con datos de preto de medio millón de persoas fumadoras e non fumadoras estadounidenses de máis de 30 anos de idade que forman parte do Estudo II da Sociedade Americana de Prevención contra o Cancro.
Michelle C. Turner, investigadora de ISGlobal e primeira autora do estudo, destaca que a suma de fumar cigarros "e á vez estar exposto á contaminación do aire aumenta o risco de morrer por enfermidade cardiovascular e diabetes, aínda que o efecto aditivo é máis pequeno que o que se atopou previamente para o cancro de pulmón?.
Segundo os seus resultados, por cada 100.000 persoas, 318 mortes por enfermidade cardiovascular e diabetes son atribuíbles a fumar cigarros, e 36 pola exposición a niveis altos de partículas PM 2.5. A combinación de ambas, fumar tabaco e estar exposto á contaminación atmosférica, provoca 32 mortes adicionais por enfermidade cardiovascular e diabetes.
Por cada 100.000 persoas, 318 mortes por enfermidade cardiovascular e diabetes son atribuíbles a fumar cigarros, e 36 pola exposición a niveis altos de partículas PM 2.5. (Foto: Ricardo Fissore (Creative Commons))
Turner considera que cos niveis de PM 2.5 observados neste estudo, "a redución do tabaquismo terá un maior impacto na diminución da mortalidade que a redución da exposición á contaminación atmosférica?.
Con todo, estar exposto a menos partículas finas tamén contribuirá a previr unha proporción da mortalidade atribuída a fumar cigarros. (Fonte: Instituto de Saúde Global de Barcelona)
Identifican ás moléculas causantes dos trastornos do soño.
O desenvolvemento da investigación feita pola Facultade de Medicina da Universidade
Autónoma de Sinaloa (UAS) tivo como obxectivo analizar as moléculas que
participan nas diferentes fases do soño e facilitar o diagnóstico e tratamento
en pacientes con trastornos do mesmo.
No estudo científico, publicado en agosto no Journal of
Systems and Integrative Neuroscience (JSIN), da Universidade de San Antonio en
Texas; atoparon que moléculas de
dopamina, noradrenalina, serotonina e histamina participan na regulación do
soño e a vixilia e a alteración dalgunhas destas moléculas poden orixinar trastornos do soño.
Entre as moléculas que axudan á vixilia atoparon monoaminas producidas por neuronas
monoaminérgicas, tales como a dopamina, noradrenalina, serotonina e histamina.
Outras como a
acetilcolina, que tamén participa nunha das fases de soño, que se chama fase
REM. As que nos axudan para durmir son algunhas moléculas inhibidoras xa
coñecidas como GABA (acedo gama-aminobutírico), a adenosina, melatonina,
glicina, prolactina, algunhas citoquinas, como a interleucina 1 e o factor de
necrosis tumoral", explicou o investigador Alberto Kousuke da Herrán
Arita.
Outras moléculas importantes, e recentemente descubertas,
son as chamadas orexinas ou hipocretinas, cuxa función é activar as neuronas
monoaminérgicas e colinérgicas."Estas son producidas no hipotálamo
lateral, e teñen moito que ver coa alimentación, a ansiedade, o apetito, entre
outras cousas", mencionou.
O investigador comentou que na actualidade, a falta ou a
alteración dunha das moléculas non é exclusivamente trastorno do soño, senón
que é un conxunto de varios. " Sabemos que hai receptores en todo o corpo
que non se sabe a súa función, e agora tratamos de descubrir cales son as moléculas
que activan estes receptores e os seus efectos".
Alberto Kousuke e
os seus alumnos continuaran coa
investigación para descubrir cales son as moléculas que maioritariamente participan
durante o ciclo do sono e sobre todo
centrarase nas moléculas exógenas, porque todas as estudadas son producidas polo organismo
Consumir aceite de oliva virxe reduce o risco de fractura osteoporótica.
Investigadores españois da
Universidade de Cataluña (URV),
demostraron que o consumo habitual de aceite de oliva virxe diminúe un
51% o risco de sufrir unha fractura osteoporótica.
O estudo valora que incorporar na
dieta entre 4 e 5 culleradas sopeiras de aceite de oliva virxe ao día protexe a
estrutura ósea e prevén a osteoporose.
Estes resultados evidencian, por
primeira vez, o papel beneficioso do consumo regular de aceite de oliva para a
protección dos ósos. Ata agora, a comunidade científica fixouse,
principalmente, nos efectos positivos derivados da administración de
compoñentes do aceite (como polifenoles en cápsulas) sobre as fracturas óseas,
ou ben no efecto modulador sobre algúns factores bioquímicos relacionados coa
saúde ósea, pero non sobre a fractura en si mesma.
Os científicos que lideraron o estudo
atribúen estes beneficios ao conxunto de sustancias que compoñen o aceite de
oliva virxe, desde a graxa ata os polifenoles e outros compoñentes, polas súas
propiedades antioxidantes e antiinflamatorias.
A incorporación deste alimento á
dieta habitual é unha forma eficaz de protexer os ósos, ata o punto de diminuír
a aparición de fracturas debidas á osteoporose. Actualmente, o tratamento da
osteoporose é farmacolóxico mediante a suplementación de calcio e vitamina D.
Os investigadores consideran que todo
indica que o aceite de oliva contribúe a mellorar a saúde, non só en relación
coa enfermidade cardiovascular, como se demostrou, senón tamén noutros como a
osteoporose, patoloxía que xera un gasto público importante debido a baixas
laborais, inmobilidade e dependencia nalgúns casos.
viernes, 31 de marzo de 2017
«22 ANXOS»
“ 22 anxos” é unha película que trata sobre os nenos de oito anos que levaron a vacina das vexigas a América.María Castro dá vida a Isabel Cendal, mentres que Pedro Casablanc é o doutor Balmis e Octavi Pujades, José Salvani. Completan a repartición Carlos Santos, Javier Mejía, Jaime Pujol, José Sospedra, Toni Miso, Fran Nortes, José Manuel Seda, Mariana Carballal e os nenos Camilo Redgrave, Tiago Rodríguez, Xoel Rupar e Nuno Vilela, entre outros. Miguel Bardem dirixe a película, escrita por Alicia Lúa, gañadora dun Goya e dun premio ao Mellor Guión Europeo por «douche os meus ollos».
O produtor Robert Fonollosa ( director de Luck Banana) coñeceu a historia por un artigo xornalístico e comprendeu enseguida, do mesmo xeito que a autora madrileña Almudena de Arteaga, que aí había un relato apaixonante. Así naceron estes «22 anxos», película que a cadea TVE 1 emitiu. Ademais de Luck Banana e TVE, TVG e Sunrise Pictures tamén participan no proyecto, rodado durante catro semanas en diferentes lugares de Galicia, Valencia e Madrid.
A escritora Almudena de Arteaga contou en 2010 esta incrible historia, tan sorprendente como pouco coñecida, na novela «Os anxos custodios». A vacina das vexigas non chegou ás Américas en tubos de ensaio, senón nos corpos de 22 nenos galegos, emigrantes prematuros que cruzaron o Atlántico a comezos do século XIX acompañados polo doutor Francisco Javier Balmis, Isabel Cendal -responsable dun orfanato da Coruña e única muller no barco- e o novo cirurxián José Salvany.
Aínda que xa non se conta na película, Cendal acabou fundando unha escola de enfermería que aínda segue en funcionamento en México. «O presidente da República aínda entrega cada ano un premio que leva o nome de Isabel, unha personalidade española moito máis recoñecida alí que en España», engade o produtor.A historia de Cendal continuou outros tres anos, xa que repetiu a operación en varios países de Asia, como Filipinas e China, onde partiu xa con nenos mexicanos como portadores da vacina. Logo ensinaba aos médicos para conservala e a vacinar á poboación, un labor impagable.
A ÚNICA MULLER NA EXPEDICIÓN DAS VEXIGAS REVIVE NA CORUÑA.

Á fronte deste grupo atópase Pilar Farjas, secretaria xeral do Ministerio de Sanidade, que se propuxo fomentar a memoria ao redor de Zendal, a única muller embarcada naquela xesta. Seu é o mérito de coidar a bordo, nunha travesía de máis de dous meses, dos vinte e dous nenos -18 galegos e catro de Madrid- en cuxos brazos viaxou o remedio contra as vexigas grazas a un achado realizado poucos anos antes polo médico inglés Edward Jenner.
As investigacións permitiron saber que as raíces de Isabel Zendal están en Santa Mariña de Parada, no municipio coruñés de Ordes, de procedencia vasca ou irlandesa. Tamén a búsqueda en diferentes arquivos facilitou decantarse por un nome completo de entre as numerosas versións achadas pola combinación de diversos apelidos con grafías variadas. Así se chega a Isabel Zendal Gómez, «nacida con toda seguridade antes de 1773». Zendal -interpretada por María Castro na película «22 anxos», á súa vez unha adaptación da novela «Ángeles custodios» de Almudena de Arteaga- era xa considerada desde 1950 «a primeira enfermeira de saúde pública en misión internacional», tal e como se acordou no Congreso Panamericano de Saúde celebrado en Washington.
Crese que en 1800 Zendal era reitora da Casa de Expósitos coruñesa, vinculada ao Hospital da Caridade. De alí saíron trece dos pequenos que atravesaron o Atlántico como heroes. Outros cinco procedían do hospicio do Hospital dos Reis Católicos de Santiago e catro máis viaxaron desde a Casa de Desamparados de Madrid. Todos tiñan entre dous e nove anos e quedaron para sempre en América. En México morreu Zendal, que emigrou co seu fillo Benito, durante longo tempo presentado como adoptado, pero que posiblemente fose biolóxico, aspecto ocultado por ser nai solteira.
A nova asociación ten a vista posta no bicentenario do falecemento do doutor Balmis, o médico alacantino que encabezou a proeza xunto ao seu axudante Joseph Salvany, natural de Barcelona. A efeméride celebrarase en 2019 e desde Galicia queren tamén realizar a súa achega.
PESCUDAN COMO O VIRUS DA VARIOLA OU VEXIGAS DERROTA AO SISTEMA DEFENSIVO DOS INDIVIDUOS AOS QUE ATACA.
O virus das vexigas, que matou a millóns de
humanos ao longo da historia, para moitos atópase entre as máis temidas armas biolóxicas ao
alcance potencial de terroristas.
A pesar de que se falou moito sobre a posibilidade de que os
terroristas utilicen o virus das vexigas como arma biolóxica, o certo é que
esta posibilidade é improbable que ocorra por diversos motivos. En primeiro
lugar, os terroristas deberían acceder a mostras de virus das vexigas e os
poucos laboratorios de investigación que
dispoñen delas contan con medidas de seguridade para protexelas. Así mesmo,
sería sumamente difícil que a un grupo déselle tempo a producir unha cantidade
o bastante elevada de virus das vexigas sen ser detectado. E por outra banda,
esta as vacinas que impediría a
súa propagación porque: impide que a xente se infecte si se vacuna pouco
despois de exporse ao virus e reduce a gravedade da enfermidade.
Nos estudos realizados coa poboación humana de poboados africanos un
pouco remotos e cos simios, decatáronse que as vexigas do simio aínda continúan
aparecendo de forma esporádica nalgúns humanos.
Virólogos da Escola de
Medicamento no Centro de Ciencias da Saúde da Universidade de Texas, en San
Antonio, e os seus colaboradores na Universidade Estatal de Oklahoma, demostraron
como os este virus vence ás defensas inmunitarias do corpo atacado. Este
equipo revelou como unha molécula no
devandito viru derrota ao factor de restrición dos corpos atacados, chamado
SAMD9, tanto en humanos como noutros animais. Ademais de protexer contra virus, o SAMD9
suprime tumores e mutacións no xene humano SAMD9.
Existe unha “carreira armamentística” entre
patóxenos (axentes que producen enfermidades) e as súas vítimas (anfitrións).
Para sobrevivir aos mecanismos de defensa destes últimos, moitos patóxenos
utilizan inhibidores específicos dos factores de restrición dos anfitrións. Na
nova investigación chegouse á conclusión de que o SAMD9 é unha barreira
inmunitaria evolutivamente conservada debido á súa gran utilidade, aínda que
foi superada por diversos virus desta clase.
Cando se orixinou a variola?
Unha nova investigación xenética suxire que a coñecida variola ou vexigas (viruela), unha enfermidade que se considera como a primeira doenza humana erradicada pola vacinación e que causou millóns de mortes, podería ser moito menos antiga do crido.
O descubrimento expón achega novos datos para o longo debate sobre cando apareceu por vez primeira o virus que a causa; ademais de novas preguntas sobre o papel que esta enfermidade puido desempeñar na historia humana.
Aínda que foi unha das enfermidades víricas máis devastadoras que golpearon á humanidade, pois apareceu en poboacións humanas fai miles de anos: no antigo Exipto (algunhas narracións históricas suxiren que o faraón Ramsés V, morreu no ano 1145 a. C. pola súa causa); na India e na China; nunca estivo claro de onde xurdira e cando saltou aos humanos.
A nova investigación realizada polo equipo internacional de Ana Duggan e Hendrik Poinar, do Centro de ADN Antigo adscrito á Universidade McMaster en Canadá, xunto con especialistas da Universidade de Helsinqui en Finlandia, a de Vilna en Lituania e a de Sídney en Australia, pon de manifesto algunhas posibilidades interesantes sobre a idade da enfermidade.
Este equipo, nun intento de entender mellor a súa historia evolutiva, e despois de obter permiso da Organización Mundial da Saúde (OMS); extraeu ADN altamente fragmentado duns restos parciais momificados dun neno lituano que se cre que morreu entre 1643 e 1665, (período durante o cal se documentaron varios brotes desta enfermidade por toda Europa).
Os resultados, publicados na revista Current Biology, desvelan que as vexigas daquel pequeno é a nai de todas as vexigas posteriores coñecidas. En termos máis exactos, a análise xenética desta mostra e a súa comparación co xenoma doutras 42 mostras de pacientes de todo o planeta recollidas ao longo do século XX (datadas entre 1940 e 1977) sinalan á do neno como antecesora das demais. Para completar a árbore xenética, os investigadores incluíron na súa análise o xenoma dunha momia de 300 anos atopada en Siberia con ADN do virus Variola. Aínda que uns anos posterior, esta cepa non é sucesora da do neno senón que ambas procedían doutra anterior, un devanceiro non anterior a 1580.
A distancia xenética entre os distintos casos permitiu aos investigadores estimar a ratio de mutación entre xeracións e con ela construír unha máquina do tempo das vexigas. Todas as mostras, incluídas as do neno e a momia siberiana, terían por antecesor a un virus que pululou por Europa entre finais do século XV e finais do XVI, a época das grandes expedicións e cando os españois levaron as vexigas a América.
Unha vez obtida unha liña temporal, preguntáronse se as anteriores probas históricas de vexigas, que se remontan a Ramsés V ( morto fai mais de 3000 anos) e doutros casos en India e China inclúen todas as anteriores ao 1500, eran reais ou foron identificacións erróneas (varicela ou sarampelo)
Ademais o neno atopado en Lituania tamén axudou aos investigadores para descubrir cando se separou o virus das vexigas en dúas grandes ramas (clados, en bioloxía), Variola major, máis letal e estendida e Variola minor, máis benigna e rara.
O que non conseguiron os investigadores é pescudar de onde xurdiu as vexigas. Para tentalo, compararon o virus humano con outras dúas especies do mesmo xénero (orthopoxvirus) que afectan a camelos e gerbillos e que están entre as máis próximas ao das vexigas. Comprobaron que esa proximidade é só relativa. Están tan lonxe desde un punto de vista do seu reloxo molecular que non comparten un antecesor común. Así que o animal que transmitiu as vexigas aos humanos segue sen ser localizado ou hai tempo que se extinguiu.
O descubrimento expón achega novos datos para o longo debate sobre cando apareceu por vez primeira o virus que a causa; ademais de novas preguntas sobre o papel que esta enfermidade puido desempeñar na historia humana.Aínda que foi unha das enfermidades víricas máis devastadoras que golpearon á humanidade, pois apareceu en poboacións humanas fai miles de anos: no antigo Exipto (algunhas narracións históricas suxiren que o faraón Ramsés V, morreu no ano 1145 a. C. pola súa causa); na India e na China; nunca estivo claro de onde xurdira e cando saltou aos humanos.
A nova investigación realizada polo equipo internacional de Ana Duggan e Hendrik Poinar, do Centro de ADN Antigo adscrito á Universidade McMaster en Canadá, xunto con especialistas da Universidade de Helsinqui en Finlandia, a de Vilna en Lituania e a de Sídney en Australia, pon de manifesto algunhas posibilidades interesantes sobre a idade da enfermidade.
Este equipo, nun intento de entender mellor a súa historia evolutiva, e despois de obter permiso da Organización Mundial da Saúde (OMS); extraeu ADN altamente fragmentado duns restos parciais momificados dun neno lituano que se cre que morreu entre 1643 e 1665, (período durante o cal se documentaron varios brotes desta enfermidade por toda Europa).
Os resultados, publicados na revista Current Biology, desvelan que as vexigas daquel pequeno é a nai de todas as vexigas posteriores coñecidas. En termos máis exactos, a análise xenética desta mostra e a súa comparación co xenoma doutras 42 mostras de pacientes de todo o planeta recollidas ao longo do século XX (datadas entre 1940 e 1977) sinalan á do neno como antecesora das demais. Para completar a árbore xenética, os investigadores incluíron na súa análise o xenoma dunha momia de 300 anos atopada en Siberia con ADN do virus Variola. Aínda que uns anos posterior, esta cepa non é sucesora da do neno senón que ambas procedían doutra anterior, un devanceiro non anterior a 1580.A distancia xenética entre os distintos casos permitiu aos investigadores estimar a ratio de mutación entre xeracións e con ela construír unha máquina do tempo das vexigas. Todas as mostras, incluídas as do neno e a momia siberiana, terían por antecesor a un virus que pululou por Europa entre finais do século XV e finais do XVI, a época das grandes expedicións e cando os españois levaron as vexigas a América.
Unha vez obtida unha liña temporal, preguntáronse se as anteriores probas históricas de vexigas, que se remontan a Ramsés V ( morto fai mais de 3000 anos) e doutros casos en India e China inclúen todas as anteriores ao 1500, eran reais ou foron identificacións erróneas (varicela ou sarampelo)
Ademais o neno atopado en Lituania tamén axudou aos investigadores para descubrir cando se separou o virus das vexigas en dúas grandes ramas (clados, en bioloxía), Variola major, máis letal e estendida e Variola minor, máis benigna e rara.
O que non conseguiron os investigadores é pescudar de onde xurdiu as vexigas. Para tentalo, compararon o virus humano con outras dúas especies do mesmo xénero (orthopoxvirus) que afectan a camelos e gerbillos e que están entre as máis próximas ao das vexigas. Comprobaron que esa proximidade é só relativa. Están tan lonxe desde un punto de vista do seu reloxo molecular que non comparten un antecesor común. Así que o animal que transmitiu as vexigas aos humanos segue sen ser localizado ou hai tempo que se extinguiu.
sábado, 25 de marzo de 2017
Canto sol é bo para a nosa saúde?
Cada ano, os estudos sobre os beneficios de tomar o sol en doses moderadas intercálanse cos que confirman os riscos que leva facelo de forma excesiva. Así, aínda que a radiación solar ultravioleta (UV) intervén no desenvolvemento de eritema solar, cancro e envellecemento da pel, tamén reduce a presión arterial, sintetiza a vitamina D e mellora o tratamento de diversas patoloxías.Unha investigación da UPV universidade Politecnica de Valencia estableceu o tempo necesario de exposición para obter as doses recomendadas de vitamina D sen que iso dane a nosa saúde, chegando a conclusión de que en primavera e verán son suficientes de 10 a 20 minutos ao sol, mentres que nos meses de inverno necesítanse case dúas horas.
Usos e abusos do ibuprofeno.
Un
estudo mostra os problemas relacionados co consumo dalgúns fármacos que se poden comprar na farmacia sen
receita. En España é posible comprar fármacos como o ibuprofeno sen receita e os cidadáns toman este medicamento para
todo tipo de dores sen maiores restricións. Con todo, as autoridades médicas e
sanitarias desde hai tempo advírtese que non son inocuos.
Un
estudo do Hospital Universitario Gentotfe de Copenhague, publicado en marzo de 2017 na revista European Heart
Journal, estableceu que o uso frecuente
deste tipo de mediacamento incrementa un
31% o risco de paro cardíaco. O mesmo análise indicaba que outros fármacos do
mesmo tipo, antiinflamatorios non esteroideos (AINE), presentan un risco mesmo
superior.
A
Axencia Española de Medicamentos e Produtos Sanitarios (AEMPS) emitiu unha
recomendación para limitar o consumo de ibuprofeno e os pacientes con
enfermidade cardiovascular grave: insuficiencia cardíaca, cardiopatía isquémica,
enfermidade arterial periférica ou cerebrovascular non deberían tomar máis de
2.400 miligramos ao día. A recomendación chegou tras a revisión europea (do
Comité para a Avaliación de Riscos en Farmacovigilancia) elaborada respecto ao
risco cardiovascular deste medicamento así como do dexibuprofeno, sobre o que
tamén se deben tomar precaucións.
viernes, 10 de marzo de 2017
Existen riscos sanitarios coa tinta das tatuaxes.
Segundo un informe da Comisión
Europea, a tinta utilizada para realizar tatuaxes contén pigmentos de baixa
pureza, non fabricados especificamente para decorar a pel nin autorizados para
o seu uso en cosmética e que poden producir riscos para a saúde.
O estudo, que analiza a seguridade
das tatuaxes e das maquillaxes permanentes, revela que a maioría das tintas
utilizadas para tatuar impórtanse e que se pode producir a degradación das súas
colorantes na pel, en particular durante a exposición aos raios do sol ou os
raios ultravioletas, así como ao láser.Preto do 80 % deses colorantes
utilizados nas tatuaxes son orgánicos e máis do 60 % son pigmentos azoicos,
algúns dos cales poden liberar aminoácidos aromáticos canceríxenos.
Segundo o informe, España é un país
da Unión Europea (UE) cunha lexislación bastante estrita á hora de regular as
tatuaxes, ao establecer límites a certas impurezas nas tintas, ou ter unha
lista negativa para algúns colorantes; porén por outra banda, advirte da escasa
información dispoñible, por exemplo, sobre as complicacións derivadas das
tatuaxes.
Con todo, sinala que a maioría das
reclamacións relaciónanse co proceso de
curación; aínda que tamén pode existir un porcentaxe de poboación tatuada na
que se poden producir infeccións bacterianas, posibilidade de alerxias e dunha
hipersensibilidad.
"Algunhas reaccións,
frecuentemente provocadas pola exposición ao sol, son descoñecidas” e poden
aparecer ás veces despois de décadas, segundo a CE.
A CE conclúe que fai falla máis
estudos sobre as tintas destes produtos e que habería que actualizar os
requisitos vixentes para os produtos químicos e a súa etiquetaxe e tamén alerta
da fragmentación que existe no mercado debido ás distintas lexislacións, que
fan que algúns produtos póidanse vender nuns países da UE pero non noutros, o
que pode ter un impacto na protección dos consumidores.
Na actualidade non hai unha
lexislación específica europea sobre as tatuaxes e aínda que algunhas
sustancias químicas están prohibidas porque poden entrar en contacto directo
coa pel, esas normas non se aplican ás tintas para tatuar.
ALIMENTACIÓN: UNHA CORRECTA DISTRIBUCIÓN DOS ALIMENTOS.
Diferentes expertos en
nutrición establecen unha guía para saber que hai que comer en cada momento do
día; pois é importante controlar a cantidade e o tipo de alimento que inxerimos
peor sobre todo é importante saber cando
o debemos inxerir. O momento do día ou da noite no que nos alimentamos influirá
en como imos aproveitar e metabolizar o alimento. Algunhas pistas sobre cómo combinar os
alimentos nos distintos momentos do día son:
No almorzo hai que priorizar os hidratos integrais: Os carbohidratos
(procedentes de produtos integrais) son
preferibles pola mañá por unha cuestión de demanda enerxérica pois aportan máis enerxía e esta é máis rápida
que nos outros compoñentes. Acompañado das correspondentes proteínas ( produtos
lácteos)
Para picar pola mañá: carbohidratos con proteínas
A metade de mañá, unha peza
de froita, que é unha achega sa de carbohidratos, acompañada dun iogur natural
(ou calquera outro lácteo) contén hidratos e proteínas, que atenúan a elevación
repentina da insulina (o subidón de azucre).
Antes de adestrar:
carbohidratos
Se queremos facer deporte ou
o esforzo que levaremos a cabo vai ser intenso, é recomendable comer algo antes
de empezar, e mesmo, durante. A froita é case sempre unha boa opción, tamén os
copos de avena ou unha barrita de quinoa; todos achegan hidratos de carbono cun
bo índice glucémico, é dicir, a intensidade co que os hidratos elevan a glicosa
en sangue. Iso si, sempre, deixando polo menos 30 minutos antes de empezar a
adestrar. Se se adestra polas mañás, facelo en xaxún só vale se o noso
obxectivo é perder graxa e a actividade que realizamos é de intensidade
moderada.
Ao terminar a sesión:
proteínas
Sexa á hora que sexa,
especialmente se a actividade deportiva que realizamos é de alta intensidade, é
recomendable inxerir proteína despois, para axudar a recuperación do músculo
achegándolle os aminoácidos esenciais que o noso corpo non pode fabricar. O
recomendable, con actividade física moderada, serían uns 20-30 gramos de
proteína que é a que podemos atopar nuns 100-150 gramos de carne ou peixe, uns
tres ovos, unha lata de atún ou, se a preguiza pódenos, suplementos de proteína
como batidos ou barritas. Con todo, se a actividade física que se realiza está
destinada a gañar músculo, as proteínas adquiren un papel máis importante. Con
adestramentos intensos, a cantidade de proteínas recomendada ao día estaría
próxima aos 2 gramos por quilo de peso para minimizar a perda muscular (é
dicir, se pesa 75 quilos debería inxerir ao redor de 150 gramos de proteína). E
como apuntamento, se non se busca perder
graxa, acompañar a proteína dun pouco de
carbohidratos axudaría a recuperar o
glucógeno empregado.
A partir das 6 da tarde: aumentar as graxas
Nesta parte do día entramos “na fase de recuperación", polo que se aconsella
darlle prioridade ás proteínas e as graxas. As primeiras realizan funcións que achegan resistencia e
elasticidade aos tecidos así como labores defensivos. As graxas, pola súa
banda, son imprescindibles para a absorción de importantes vitaminas como a A,
D, E e K, fornecen ácidos graxos esenciais e forman parte da estrutura dalgúns
compostos esenciais como as hormonas esteroides e os ácidos biliares. Así que,
para merendar, un iogur e froitos secos (noces) e para cear, por exemplo, un
peixe azul, unha carne magra como o pito ou o pavo ou engadindo un pouco de
aguacate a unha ensalada” e acompañalos cunha achega pequena de hidratos de
carbono (por exemplo, un pedazo de pan integral).
Atención tamén se tomamos bebidas azucaradas ; estas mellor pola mañá
que pola tarde- noite pois a glicosa se
metaboliza máis rápido e a súa elevación sanguínea é menor que se a tomamos
pola noite. A noite aumenta a resistencia á insulina, hormona necesaria para a
utilización da glicosa polos tecidos.
A conveniencia de tomar
carbohidratos (recomendase evitar os carbohidratos simples, presentes na
bolería e doces, que o corpo converte en enerxía con máis facilidade) depende
de se fixemos ou non certa actividade física e ademais de si xa os tomamos en
maior medida non noutros momentos do
día.
Nun ataque de fame a medianoite: carbohidratos e proteínas
O recomendable sería facer
unha inxesta de que conteña hidrato de carbono e proteína para evitar un pico
de insulina que me impediría volver durmir. Unha boa opción sería un lácteo.
OS PATÓXENOS PRIORITARIOS PARA A I+D DE NOVOS ANTIBIÓTICOS.
Prioridade crítica
1. Acinetobacter baumannii,
resistente aos carbapenémicos.
2. Pseudomonas aeruginosa,
resistente aos carbapenémicos.
3. Enterobacteriaceae,
resistentes aos carbapenémicos, produtoras de betalactamasas de espectro
estendido (ESBL).
Prioridade alta
4. Enterococcus faecium,
resistente á vancomicina.
5. Staphylococcus aureus,
resistente á meticilina, con sensibilidade intermedia e resistencia á
vancomicina.
6. Helicobacter pylori,
resistente á claritromicina.
7. Campylobacter spp.,
resistente ás fluoroquinolonas.
8. Salmonellae, resistentes
ás fluoroquinolonas.
9. Neisseria gonorrhoeae,
resistente á cefalosporina, resistente ás fluoroquinolonas.
Prioridade media
10. Streptococcus
pneumoniae, sen sensibilidade á penicilina.
11. Haemophilus influenzae,
resistente á ampicilina.
12. Shigella spp.,
resistente ás fluoroquinolonas.
AS 12 FAMILIAS DE BACTERIAS MÁIS PERIGOSAS PARA O SER HUMANO.
A Organización
Mundial da Saúde (OMS) publicou unha
lista de bacterias para as que se necesitan “urxentemente” novos antibióticos.
Son, segundo a OMS, 12 familias de
bacterias e son as máis perigosas para a saúde humana pois son inmunes aos
fármacos coñecidos grazas as mutacións que experimentan.
Entre elas temos
un primeiro grupo que ten “ prioridade crítica para atopar novos tratamentos:
-o microbio Acinetobacter baumannii, resistente aos
antibióticos carbapenémicos (esta bacteria foi responsable do peor brote nun
hospital español, o que matou a 18 persoas entre 2006 e 2007 no Hospital
Universitario 12 de Outubro, en Madrid)
- o Pseudomonas aeruginosa, (tamén
resistente aos carbapenémicos, un tipo de antibióticos de amplo espectro que se
utiliza en hospitais por vía intravenosa para tentar atallar infeccións graves)
-varias
enterobacteriáceas, como Klebsiella,
Escherichia coli, Serratia e Proteus.( especialmente perigosas grazas a súa
multirresistencia a antibióticos. Aa miúdo provocan infeccións letais da
corrente sanguínea e pneumonías)
Nun segundo grupo,
cunha prioridade alta, atopamos bacterias cada vez máis resistentes e
responsables de enfermidades moi coñecidas, como a gonorrea, provocada por Neisseria gonorrhoeae; salmonelosis,
causada polo xénero Salmonellae; e a
úlcera de estómago xerada pola bacteria Helicobacter
pylori.
Os expertos
basearon as súas decisións no grao de letalidade das infeccións, na duración do
tratamento, na frecuencia coa que aparecen resistencias e na facilidade de
transmisión, entre outros factores.
Agora, detectadas
as necesidades médicas, os que se adican a buscar novos fármacos xa poden
centrarse en productos específicos para cada patóxeno. Pero, para solucionar as
enfermidades non so hai que conseguir novos tratamentos senon que tamén hai que
facer un uso racional dos que xa existen.
sábado, 4 de marzo de 2017
Existen certos ruídos que irritan a algunhas persoas.
A 'misofonía' é un trastorno
que pode explicar este problema.
A maioría das persoas poden
lembrar algún momento no que certo son molestoulles (como pode ser cando o seu
compañeiro de oficina presiona o botón do seu bolígrafo repetidamente), pero
para algunhas persoas devanditos sons son totalmente insoportables.
Unha nova investigación suxire
que as anomalías cerebrais poderían explicar o motivo disto.
As persoas cun trastorno
chamado misofonía senten un odio intenso ante certos sons concretos. A razón
está nunha anomalía no mecanismo de control emocional do seu cerebro que fai
que se acelere cando escoita os sons molestos; ademais a conexión neural no
lóbulo frontal é distinta ás das persoas que non padecen este problema. As
persoas que padecen este trastorno presentan sinais e síntomas semellantes pero
o síndrome non está recoñecido por ningún esquema dos diagnósticos clínicos
actuais.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


