Buscar este blog

sábado, 25 de marzo de 2017

Usos e abusos do ibuprofeno.

Un estudo mostra os problemas relacionados co consumo dalgúns  fármacos que se poden comprar na farmacia sen receita. En España é posible comprar fármacos como o ibuprofeno sen receita  e os cidadáns toman este medicamento para todo tipo de dores sen maiores restricións. Con todo, as autoridades médicas e sanitarias desde hai tempo advírtese que non son inocuos.


Un estudo do Hospital Universitario Gentotfe de Copenhague, publicado en  marzo de 2017 na revista European Heart Journal, estableceu  que o uso frecuente deste tipo de mediacamento  incrementa un 31% o risco de paro cardíaco. O mesmo análise indicaba que outros fármacos do mesmo tipo, antiinflamatorios non esteroideos (AINE), presentan un risco mesmo superior.



A Axencia Española de Medicamentos e Produtos Sanitarios (AEMPS) emitiu unha recomendación para limitar o consumo de ibuprofeno e os pacientes con enfermidade cardiovascular grave: insuficiencia cardíaca, cardiopatía isquémica, enfermidade arterial periférica ou cerebrovascular non deberían tomar máis de 2.400 miligramos ao día. A recomendación chegou tras a revisión europea (do Comité para a Avaliación de Riscos en Farmacovigilancia) elaborada respecto ao risco cardiovascular deste medicamento así como do dexibuprofeno, sobre o que tamén se deben tomar precaucións.

viernes, 10 de marzo de 2017

Existen riscos sanitarios coa tinta das tatuaxes.

Segundo un informe da Comisión Europea, a tinta utilizada para realizar tatuaxes contén pigmentos de baixa pureza, non fabricados especificamente para decorar a pel nin autorizados para o seu uso en cosmética e que poden producir riscos para a saúde.
O estudo, que analiza a seguridade das tatuaxes e das maquillaxes permanentes, revela que a maioría das tintas utilizadas para tatuar impórtanse e que se pode producir a degradación das súas colorantes na pel, en particular durante a exposición aos raios do sol ou os raios ultravioletas, así como ao láser.Preto do 80 % deses colorantes utilizados nas tatuaxes son orgánicos e máis do 60 % son pigmentos azoicos, algúns dos cales poden liberar aminoácidos aromáticos canceríxenos.

Segundo o informe, España é un país da Unión Europea (UE) cunha lexislación bastante estrita á hora de regular as tatuaxes, ao establecer límites a certas impurezas nas tintas, ou ter unha lista negativa para algúns colorantes; porén por outra banda, advirte da escasa información dispoñible, por exemplo, sobre as complicacións derivadas das tatuaxes.
Con todo, sinala que a maioría das reclamacións  relaciónanse co proceso de curación; aínda que tamén pode existir un porcentaxe de poboación tatuada na que se poden producir infeccións bacterianas, posibilidade de alerxias e dunha hipersensibilidad.
"Algunhas reaccións, frecuentemente provocadas pola exposición ao sol, son descoñecidas” e poden aparecer ás veces despois de décadas, segundo a CE.

A CE conclúe que fai falla máis estudos sobre as tintas destes produtos e que habería que actualizar os requisitos vixentes para os produtos químicos e a súa etiquetaxe e tamén alerta da fragmentación que existe no mercado debido ás distintas lexislacións, que fan que algúns produtos póidanse vender nuns países da UE pero non noutros, o que pode ter un impacto na protección dos consumidores.


Na actualidade non hai unha lexislación específica europea sobre as tatuaxes e aínda que algunhas sustancias químicas están prohibidas porque poden entrar en contacto directo coa pel, esas normas non se aplican ás tintas para tatuar.

ALIMENTACIÓN: UNHA CORRECTA DISTRIBUCIÓN DOS ALIMENTOS.

Diferentes expertos en nutrición establecen unha guía para saber que hai que comer en cada momento do día; pois é importante controlar a cantidade e o tipo de alimento que inxerimos peor sobre todo é importante saber  cando o debemos inxerir. O momento do día ou da noite no que nos alimentamos influirá en como imos aproveitar e metabolizar o alimento.  Algunhas pistas sobre cómo combinar os alimentos nos distintos momentos do día son:

No almorzo hai que priorizar os hidratos integrais: Os carbohidratos (procedentes de produtos integrais)  son preferibles pola mañá por unha cuestión de demanda enerxérica  pois aportan máis enerxía e esta é máis rápida que nos outros compoñentes. Acompañado das correspondentes proteínas ( produtos lácteos)

Para picar pola mañá: carbohidratos con proteínas
A metade de mañá, unha peza de froita, que é unha achega sa de carbohidratos, acompañada dun iogur natural (ou calquera outro lácteo) contén hidratos e proteínas, que atenúan a elevación repentina da insulina (o subidón de azucre).

Antes de adestrar: carbohidratos
Se queremos facer deporte ou o esforzo que levaremos a cabo vai ser intenso, é recomendable comer algo antes de empezar, e mesmo, durante. A froita é case sempre unha boa opción, tamén os copos de avena ou unha barrita de quinoa; todos achegan hidratos de carbono cun bo índice glucémico, é dicir, a intensidade co que os hidratos elevan a glicosa en sangue. Iso si, sempre, deixando polo menos 30 minutos antes de empezar a adestrar. Se se adestra polas mañás, facelo en xaxún só vale se o noso obxectivo é perder graxa e a actividade que realizamos é de intensidade moderada.

Ao terminar a sesión: proteínas
Sexa á hora que sexa, especialmente se a actividade deportiva que realizamos é de alta intensidade, é recomendable inxerir proteína despois, para axudar a recuperación do músculo achegándolle os aminoácidos esenciais que o noso corpo non pode fabricar. O recomendable, con actividade física moderada, serían uns 20-30 gramos de proteína que é a que podemos atopar nuns 100-150 gramos de carne ou peixe, uns tres ovos, unha lata de atún ou, se a preguiza pódenos, suplementos de proteína como batidos ou barritas. Con todo, se a actividade física que se realiza está destinada a gañar músculo, as proteínas adquiren un papel máis importante. Con adestramentos intensos, a cantidade de proteínas recomendada ao día estaría próxima aos 2 gramos por quilo de peso para minimizar a perda muscular (é dicir, se pesa 75 quilos debería inxerir ao redor de 150 gramos de proteína). E como apuntamento, se  non se busca perder  graxa, acompañar a proteína dun pouco de carbohidratos axudaría  a recuperar o glucógeno empregado.

A partir das 6 da tarde: aumentar as graxas
Nesta parte do día entramos  “na fase de recuperación", polo que se aconsella darlle prioridade ás proteínas e as graxas. As primeiras realizan  funcións que achegan resistencia e elasticidade aos tecidos así como labores defensivos. As graxas, pola súa banda, son imprescindibles para a absorción de importantes vitaminas como a A, D, E e K, fornecen ácidos graxos esenciais e forman parte da estrutura dalgúns compostos esenciais como as hormonas esteroides e os ácidos biliares. Así que, para merendar, un iogur e froitos secos (noces) e para cear, por exemplo, un peixe azul, unha carne magra como o pito ou o pavo ou engadindo un pouco de aguacate a unha ensalada” e acompañalos cunha achega pequena de hidratos de carbono (por exemplo, un pedazo de pan integral).
Atención tamén se tomamos  bebidas azucaradas ; estas mellor pola mañá que pola  tarde- noite pois a glicosa se metaboliza máis rápido e a súa elevación sanguínea é menor que se a tomamos pola noite. A noite aumenta a resistencia á insulina, hormona necesaria para a utilización da glicosa polos tecidos.
A conveniencia de tomar carbohidratos (recomendase evitar os carbohidratos simples, presentes na bolería e doces, que o corpo converte en enerxía con máis facilidade) depende de se fixemos ou non certa actividade física e ademais de si xa os tomamos en maior medida non  noutros momentos do día.
  
Nun ataque de fame a medianoite: carbohidratos e proteínas

O recomendable sería facer unha inxesta de que conteña hidrato de carbono e proteína para evitar un pico de insulina que me impediría volver durmir. Unha boa opción sería un lácteo.

OS PATÓXENOS PRIORITARIOS PARA A I+D DE NOVOS ANTIBIÓTICOS.

Prioridade crítica
1. Acinetobacter baumannii, resistente aos carbapenémicos.
2. Pseudomonas aeruginosa, resistente aos carbapenémicos.
3. Enterobacteriaceae, resistentes aos carbapenémicos, produtoras de betalactamasas de espectro estendido (ESBL).

Prioridade alta
4. Enterococcus faecium, resistente á vancomicina.
5. Staphylococcus aureus, resistente á meticilina, con sensibilidade intermedia e resistencia á vancomicina.
6. Helicobacter pylori, resistente á claritromicina.
7. Campylobacter spp., resistente ás fluoroquinolonas.
8. Salmonellae, resistentes ás fluoroquinolonas.
9. Neisseria gonorrhoeae, resistente á cefalosporina, resistente ás fluoroquinolonas.

Prioridade media
10. Streptococcus pneumoniae, sen sensibilidade á penicilina.
11. Haemophilus influenzae, resistente á ampicilina.

12. Shigella spp., resistente ás fluoroquinolonas.

AS 12 FAMILIAS DE BACTERIAS MÁIS PERIGOSAS PARA O SER HUMANO.

A Organización Mundial da Saúde (OMS) publicou  unha lista de bacterias para as que se necesitan “urxentemente” novos antibióticos. Son, segundo a OMS,  12 familias de bacterias e son as máis perigosas para a saúde humana pois son inmunes aos fármacos coñecidos grazas as mutacións que experimentan.
Entre elas temos un primeiro grupo que ten “ prioridade crítica para atopar novos tratamentos:
-o microbio Acinetobacter baumannii, resistente aos antibióticos carbapenémicos (esta bacteria foi responsable do peor brote nun hospital español, o que matou a 18 persoas entre 2006 e 2007 no Hospital Universitario 12 de Outubro, en Madrid)
- o Pseudomonas aeruginosa, (tamén resistente aos carbapenémicos, un tipo de antibióticos de amplo espectro que se utiliza en hospitais por vía intravenosa para tentar atallar infeccións graves)
-varias enterobacteriáceas, como Klebsiella, Escherichia coli, Serratia e Proteus.( especialmente perigosas grazas a súa multirresistencia a antibióticos. Aa miúdo provocan infeccións letais da corrente sanguínea e pneumonías)
Nun segundo grupo, cunha prioridade alta, atopamos bacterias cada vez máis resistentes e responsables de enfermidades moi coñecidas, como a gonorrea, provocada por Neisseria gonorrhoeae; salmonelosis, causada polo xénero Salmonellae; e a úlcera de estómago xerada pola bacteria Helicobacter pylori.
Os expertos basearon as súas decisións no grao de letalidade das infeccións, na duración do tratamento, na frecuencia coa que aparecen resistencias e na facilidade de transmisión, entre outros factores.

Agora, detectadas as necesidades médicas, os que se adican a buscar novos fármacos xa poden centrarse en productos específicos para cada patóxeno. Pero, para solucionar as enfermidades non so hai que conseguir novos tratamentos senon que tamén hai que facer un uso racional dos que xa existen.

sábado, 4 de marzo de 2017

Existen certos ruídos que irritan a algunhas persoas.

A 'misofonía' é un trastorno que pode explicar este problema.
A maioría das persoas poden lembrar algún momento no que certo son molestoulles (como pode ser cando o seu compañeiro de oficina presiona o botón do seu bolígrafo repetidamente), pero para algunhas persoas devanditos sons son totalmente insoportables.
Unha nova investigación suxire que as anomalías cerebrais poderían explicar o motivo disto.

As persoas cun trastorno chamado misofonía senten un odio intenso ante certos sons concretos. A razón está nunha anomalía no mecanismo de control emocional do seu cerebro que fai que se acelere cando escoita os sons molestos; ademais a conexión neural no lóbulo frontal é distinta ás das persoas que non padecen este problema. As persoas que padecen este trastorno presentan sinais e síntomas semellantes pero o síndrome non está recoñecido por ningún esquema dos diagnósticos clínicos actuais.



A vida diaria afecta á audición.

O ruído da vida moderna provoca un dano permanente na audición de moitos adultos (que viven en cidades con moita actividade) que nin sequera sospeitan que experimentaron unha perda. Moitas das actividade  cotiáns desenvolvidas nos propios fogares e sobre toda os ruídos que hai na rúa son os responsables de este problema.
Mentres máis alto sexa o nivel de ruído ao que se está exposto, máis probable é que faga dano ao oído. Os ruídos altos provocan perda auditiva ao danar de forma permanente as células foliculares do oído interno que vibran ao expoñerse ás ondas de son. A capacidade de escoitar os sons e os ruídos baséanse nos sinais que esas células foliculares envían ao cerebro. O dano auditivo ocoarre cando as persoas expóñense a ruídos superiores a 85 decibelios durante períodos de tempo longos.

Consello: "Protexer a audición agora que aínda a temos. Non esperar a que sexa demasiado tarde. Facer revisións periódicas".