Buscar este blog

sábado, 19 de noviembre de 2016

HVAD: o corazón artificial que evita os trasplantes.

No Hospital Porta del Hierro de Madrid  instalaron un corazón artificial duradeiro a un  paciente cunha insuficiencia cardíaca avanzada. A operación durou unhas dúas horas e foi máis sinxela que a necesaria para outros modelos, que requiren abrir todo o esternón.


Este dispositivo é  unha potente turbina que se coloca como complemento ao corazón, de maneira que o órgano poida bombear máis e mellor. Instálase no ventrículo esquerdo para axudar no fluxo de sangue da aorta. Aliméntase de dúas baterías (que se poden recargar en calquera enchufe ou mesmo desde o chisqueiro dos coches) que teñen unha longa autonomía. Tamén se complementa cun pequeno ordenador (que dá lecturas das revolucións por minuto que ten a bomba e os watios que está a consumir). Todo cabe nun bolso que leva a modo de bandoleira e que pesa algo máis dun quilo. O computador e o corazón están unidos mediante un cable que lle sae ao paciente polo costado.

Este corazón diferénciase do resto porque grazas aos avances tecnolóxicos, son aparellos de última xeración e son aptos para terapias ponte, é dicir, para que duren un ou dous anos ata que chegue o transplante (algo fundamental nun país no que o tempo medio de espera é duns 140 días), e tamén para terapias de destino, ou o que é o mesmo, nas que se coloca o dispositivo de forma definitiva.

As pequenas dimensións do aparello e a súa avanzada tecnoloxía permiten aventurar que estes modelos poidan substituír ao anterior rapidamente.


Camiñar despois dunha lesión medular.

Cientificos logran mediante unha interface  cerebro-medula espinal que un mono cunha lesion medular volva camiñar.

O experimento consistiu no implante dun pequeno dispositivo na cortiza motora que recolle os sinais e un neurosensor inalámbrico envíaas a un computador que as decodifica e as reenvia tamén de forma inalámbrica a un estimulador implantado na medula por baixo da lesión.

Outra característica moi interesante do experimento é que tanto o sensor cerebral como o estimulador son dispositivos usados en humanos na actualidade o do cerebro en tratamento do parkinson e o estimulador en control da dor, o que posibilita de forma inmediata as probas en humanos.

Usamos correctamente os antibióticos?

A resposta a esta pregunta é un NON contundente.

O mal uso dos antibioticos está levando a Europa a unha Era POSTANTIBIOTICA

As "superbacterias" é dicir as bacterias resistentes a varias familias de antibióticos,  están sendo as responsables de mais de 25.000 mortes en Europa o ano pasado. Que está pasando?. Os medicamentos deixaron de ser efectivos?

Pois SI. Se non aparecen novas familias de antibióticos efectivos estas superbacterias poderían matar no 2050 a máis de 10 millóns de persoas ano no mundo. 


Este problema débese ó mal uso e ó abuso que a poboación está facendo dos antibióticos.
Estamos afeitos a tomalos cando non fan falta ou á interrupir  a duración do tratamento cando vemos melloría na saúde sen completar o seu ciclo de acción. Só en España, un 45 por cento da poboación cre gracias a eles pódesen matar os virus ou que son efectivos contra o arrefriado e contra a gripe.

Constatouse unha correlación entre o maior consumo de antibióticos e o aumento das resistencias aos antibióticos chamados carbapenémicos considerados como ultimo recurso pasando do 6,2 % de media ao 8.1% sendo Grecia co 50% o país mais afectado.


Pero ademais, hai que sinalar que o recurso a antibióticos antigos que deixaran de usarse polos seus efectos secundarios tamén se esta acabando.


INVENTOS DA MEDICIÑA MODERNA.


Un supercomputador para curar o cancro.

 A universidade de Texas, usou o superordeandor  “Stampede” do centro de Computación Avanzada desa cidade para buscar a reactivación dun supresor tumoral que no 50% dos casos está inactivo nos procesos tumorales.

 “Trátase dun supresor tumoral importante- explica Rommie Amaro,  da Universidade de Texas- que mutou e está inactivo en todos os cancros humanos. Por tanto a procura da súa reactivación foi un logro que a oncoloxía perseguiu durante moito tempo”.
Amaro bautizou á proteína p53 como o “gardián do xenoma”, pois  no seu interior atópase o epicentro do mecanismo de supresión tumoral e é unha proteína importante para a regulación da vida celular; xa que pode detectar o dano que esta enfermidade provócalle a unha célula e controlar a súa morte ou deter o seu ciclo. Pero se este está mutado, non pode detectalo e a célula danada reprodúcese, provocando tumores. 
É case imposible ver de forma experimental que esconde a proteína 53 no seu interior, pero grazas ao uso de Stampede conseguiuse e pode ser unha posible clave para curar o cancro.
Por primeira vez puidéronse ver interaccións directas entre unha rexión desta molécula e o ADN e púidose comprender como se relaciona toda a proteína (e non só certas áreas) co ADN.

“A computación está a chegar ao momento no que pode ter un impacto no desenvolvemento de novas terapias contra o cancro - conclúe Amaro.  Dános unha mellor comprensión dos mecanismos desta enfermidade e as formas de desenvolver posibles vías terapéuticas novas. Cando a maioría da xente pensa en investigación oncolóxica, non pensa en computadores, pero estes modelos chegaron a un punto no que poden ter un gran impacto na ciencia”.

A crioxenización.

Hai uns días decatabámonos que unha moza de 14 anos vítima de cancro quería ser conxelada de forma criogénica e,  inmediatamente todos dubidamos se esa decisión realmente tiña lóxica e sentido.

A criogenización baséase en conxelar corpos coa esperanza de que no futuro  poidan  volver á  vida. Pero, pódese conxelar un corpo enteiro?

Se pensamos nos trámites e procedementos que se requiren nunha operación de transplante, a resposta é NON. Os científicos saben que  poden existir certas dificultades para conxelar algúns órganos porque as súas estruturas poden verse afectadas; canto máis se é a superficie é maior e máis complexa como o corpo humano.

A día de hoxe, os órganos (e o corpo, en xeral) non se poden conxelar porque a auga que conteñen, ao chegar ao momento de conxelación, aumenta de volume e destrúe as estruturas celulares e os mecanismos fisiológicos. É certo que existe un proceso de crioxenización (a vitrificación) que impide a formación do xeo mediante o uso dun xel anticongelante a -196 graos.  O problema é que de momento a ciencia só puido vitrificar órganos embrionarios de animais. Así que, tendo en conta esta información parece lóxico pensar que actualmente resulta complicado conxelar un corpo enteiro sen esnaquizar as súas estruturas internas no proceso.


Entón, que hai de certo no movemento criogénico?. É dicir, estamos ante unha esperanza plausible, ante un mito que non fai dano a ninguén ou ante un fraude? A resposta non é sinxela na medida en que, como é lóxico, non podemos predicir o futuro.