Alimentos para a osteoporosis.

O estrés e o infarto.

Fai tempo profesionais do Medicamento descubriron a existencia dunha relación entre o cerebro e o corazón, pero ata agora non atoparan o elemento relacionante. Parece ser que Investigadores do Hospital Xeral de Massachusetts, en Boston (EEUU), e da Facultade de Medicina Icahn de Mount Sinai, en Nova York (EEUU), acharon unha rexión do cerebro que vincula a tensión e o risco de sufrir un infarto: a amígdala cerebral, un marcador da tensión.

No estudo, os investigadores afirman que a tensión activa unha serie de procesos no noso metabolismo que, á súa vez, desencadean nun incremento da probabilidade de padecer un ictus.

Tras as investigacións, os profesionais concluíron que o nivel de actividade da amígdala cerebral está asociado ao risco que ten un paciente de padecer un episodio cardiovascular. Por tanto, o proceso sería o seguinte: a tensión aumenta o nivel de actividade da amígdala cerebral. Isto provoca que se incremente a produción de glóbulos brancos e, consecuentemente, a inflamación dos vasos sanguíneos.

O director da investigación aconsella ás persoas propensas a sufrir episodios cardiovasculares que adopten técnicas para reducir a tensión.

Nos últimos anos son moitas as empresas de produtos médicos que incorporan produtos dirixidos a aliviar a tensión. Un exemplo diso é HHP Spain, unha empresa española dedicada ao benestar, a saúde e ao coidado persoal. HHP está especializada na tecnoloxía de Andulación, un método baseado en principios biofísicos. Ofrece padiolas e outros dispositivos que, mediante a combinación de vibracións mecánicas, a aplicación de calor por infravermellos e unha postura correcta, redúcese a tensión muscular e reláxase o sistema nervioso e, en consecuencia, rebáixase o nivel de tensión.

Mediante o uso destes dispositivos médicos e outro tipo de terapias promóvese unha vida máis relaxada e saudable, co fin de evitar o risco para sufrir non soamente ictus ou infartos, senón tamén outras enfermidades severas derivadas da tensión.

A práctica de deporte é boa para o corazón?

O deporte é beneficioso para o corazón sempre que se practique con moderación.  O doutor José Calabuig, especialista do Departamento de Cardiología da Clínica Universidade de Navarra, recomenda practicar exercicio físico.

Pódemos ser alérxicos á auga?

De todas as alerxias que existen no mundo, a urticaria acuaxénica ou alerxia á auga é das máis curiosas. Apenas 30-40 persoas no mundo foron diagnosticadas con esta estraña patoloxía, que se manifesta cunha forte urticaria (ronchas con picazón) ao entrar en contacto con auga (por camiñar baixo a choiva, por ducharse ou mesmo polo simple feito de suar ou de chorar).

Por que se produce a alerxia á auga?
Aínda que non hai evidencias claras, a comunidade científica suxire que podería ter compoñentes xenéticos, especificamente no cromosoma 2q21. Con todo, os Institutos Nacionais de Saúde informan que a enfermidade de cando en cando dáse nas familias.
A aparición desta alerxia adoita ter lugar na puberdade e as mulleres teñen maior incidencia que os homes.
Hai tratamento?
O tratamento é máis ben limitado, aínda que, segundo os Institutos Nacionais de Saúde, os antihistamínicos e os esteroides demostraron ser bastante útiles para algúns afectados. Ademais, os tratamentos con luz UVB e empregar unha crema como barreira, tamén pode axudar.

O caso de cancro máis antigo data de fai 1,7 millóns de anos.

Foi atopado na rexión sudafricana coñecida como “O berce da Humanidade”. Os investigaodres atoparon un tipo de cancro moi agresivo coñecido como “osteosarcoma” no óso do dedo do pé dun parente humano que morreu na cova de Swartkrans, cunha antigüidade de entre 1,6 e 1,8 millóns de anos. O descubrimento foi publicado recentemente no South African Journal of Science. O  equipo de científicos manifestou que o cancro é unha enfermidade moito máis antiga do que se estimaba, como o demostra os restos óseos atopados que se corresponden a un dos primeiros devanceiros humanos, o Homo ergaster ou Paranthropus robustus,

Polo xeral asumíase que o cancro é unha enfermidade da sociedade moderna, porén despois deste descubrimento os investigadores  suxiren o contrario.

Por que nos namoramos?

Desde o punto de vista bioquímico, o namoramento comeza na cortiza cerebral. Posteriormente pasa ao sistema endocrino e transfórmase nunha resposta fisiolóxica e en cambios químicos orixinados pola segregación de dopamina no hipotálamo.
Durante polo menos a primeira fase, o amor é unha reacción química. Unha sustancia do noso cerebro chamada feniletilamina, obriga a segregar dopamina cuxos efectos son parecidos ás “anfetaminas” que producen o estado de euforia natural cando estamos coa nosa parella.

Pero todos entendemos que namoramento comeza cunha atracción física seguida por unha atracción persoal. O namoramento dispárase cando existe o coñecemento ou sospeita de que hai ou pode haber reciprocidade.
As características principais do namoramento son sintomáticas. Por iso varios científicos sociais han construído unha serie de modelos teóricos que describen e explican o namoramento.
Cando un namórase sofre as seguintes reaccións:
-Intenso desexo de intimidade e unión física co individuo.
-Desexo de reciprocidade.
-Temor ao rexeitamento.
-Frecuentes pensamentos do individuo que interfiren na súa actividade diaria.
-Perda da concentración.
-Forte actividade fisiolóxica ante a presenza do individuo.
-Ten como único centro de atención ao outro individuo.
-Idealización do individuo.
Entón, este proceso é unha mestura na que por unha parte temos un compoñente biolóxico e polo outra,o gran compoñente social, que en definitiva é o que máis nos importa.

Un novo órgano: O MESENTERIO.

 

Fai poucos días os científicos atoparon  un novo órgano. Chámase mesenterio e aínda que xa  se coñecía,non se tiña moi claro que fose un órgano.

O mesenterio correspóndese cos  pliegues que estaban no peritoneo ( membrana que cubre ao intestino)

Aínda que desde hai unha década sospeitábase que podería tratarse dun órgano e non de simples pliegues, ata agora non se tivo a confirmación. Foi un estudo publicado na revista The Lancet Gastroenterology & Hepatology o que abriu o debate.

Máis dun século de anatomía humana tomaron un xiro drástico a consecuencia do descubrimento. Esta nova clasificación ten grandes consecuencias á hora de facer calquera diagnóstico do noso sistema dixestivo. De momento, os investigadores deben coñecer en profundidade o noso novo órgano co fin de saber a súa función exacta e, posteriormente, valorar en que tipos de patoloxía pode influír.