Buscar este blog
jueves, 22 de diciembre de 2016
Nova tecnoloxía para detectar latexados dun corazón humano baixo cascallos.
Nos desastres naturais ou cometidos pola acción
humana, é primordial detectar con rapidez ás vítimas que poden estar vivas e
atrapadas baixo os cascallos.
A Dirección de Ciencia e Tecnoloxía do Departamento
de Seguridade Nacional (DHS) de Estados Unidos en Washington, e o Laboratorio
de Propulsión a barullo (JPL) da NASA en Pasadena, California, desenvolveron
unha nova tecnoloxía chamada FINDER ( Finding Individuals for Disaster and
Emergency Response), para detectar
latexados do corazón dunha persoa atrapada baixo 9 metros de material
fragmentado, ou baixo 6 metros de
formigón sólido, ou a unha distancia de 30 metros en espazo aberto.
Nos últimos meses, o DHS e o JPL probaron e
desenvolveron varios prototipos do sistema FINDER. Nas probas do FINDER durante simulacros de
catástrofes, localizouse con éxito a unha persoa atrapada por cascallos
mesturados de formigón, aceiro corrugado e grava, desde unha distancia de máis
de 9 metros.
En situacións de desastre, como terremotos e
tornados, os cascallos tenden a facer que os sinais de radar do FINDER reboten
de modo irregular, polo que é difícil descifralas sen axuda. A fin de liquidar
esta dificultade, os expertos en radar do JPL recorreron a sistemas avanzados
de procesamento de datos para captar sinais débiles. A tecnoloxía de radar de
microondas é o bastante sensible como para distinguir os trazos particulares
dos latexados dun corazón e do patrón de respiración dunha persoa,
diferenciándoos dos doutros seres vivos, por exemplo ratas.
A vantaxe desta tecnoloxía é que permite que o
persoal de emerxencias determine rapidamente se hai unha persoa viva baixo os
cascallos. A tecnoloxía é o bastante sensible como para detectar con facilidade
ás vítimas, aínda que estas estean inconscientes, o cal axuda ao persoal de
emerxencias a decidir o curso de acción máis eficaz.
O sistema FINDER virá complementar o conxunto de
ferramentas actuais de procura e rescate, que inclúe cans adestrados,
dispositivos ultrasensibles de escoita e cámaras de vídeo, todo o cal se usa
para detectar a presenza de vítimas aínda vivas baixo os cascallos.
Os perigos do glute dos alimentos.
Desde fai algún tempo, o glute asóciase a multitude de molestias e patoloxías e as expresións nos alimentos de “Sen glute” ou “Non contén glute” parecen constituír unha garantía de saúde e sobre todo de éxito comercial. Pero realmente, isto é así?
Pois parece que algo de razón hai nisto. As enquisas realizadas aos consumidores indícanos que un 35% da poboación son compradores deste tipo de produtos; mentres só un 1% da poboación manifesta intolerancia ao mesmo.
Existen diversos trastornos relacionados co consumo de produtos con gluten. A enfermidade celiaca é o máis grave deles. Trátase dun problema inmunológico, autoimune, xa que, nos pacientes celíacos o seu sistema inmunológico actúa ao recoñecer ás proteínas do gluten como sustancias estrañas ás que hai que destruír. Adicionalmente, o sistema inmune tamén comeza a atacar e deteriorar as estruturas naturais das paredes intestinais podendo ocasionar graves danos. A enfermidade celíaca é un problema serio, que ademais vese agravado polo feito de que moitas persoas que a teñen non saben a verdadeira razón das súas molestias. A solución máis inmediata é evitar o consumo destas mezcla de proteínas que se atopan nos grans dos cereais
Porén o que máis pode preocupar ao consumidor é a discutida existencia doutra entidade patolóxica que se adoita denominar “SENSIBILIDADE NON CELIACA Ao GLUTEN” (SNCG) e que serve de base do marketing comercial de moitos produtos e do crecente rexeitamento popular aos produtos con glute. Como o seu nome indica trátase dunha reacción adversa ao glute en persoas que non teñen a enfermidade celíaca. Os síntomas a miúdo son moi similares aos da enfermidade celíaca e poden implicar tanto dixestivos como a non dixestivos. A SNCG adoita producir distensión abdominal, flatulencia, diarrea, dor de estómago, perda de peso, eccema, eritema, dor de cabeza, dor óseo e articular, cansazo crónico, fatiga e depresión. Tamén hai que ter en conta a posible existencia de varios síntomas misteriosos que poden ser difíciles de vincular coa dixestión, incluíndo problemas da pel e trastornos neurolóxicos.
As persoas con sensibilidade ao glute non adoitan mostrar cambios no súa mucosa intestinal nin os anticorpos característicos da enfermidade celíaca. Por outra banda, non se descubriron aínda biomarcadores específicos para esta posible patoloxía e como non hai ningunha proba de laboratorio fiable para diagnosticar a SNCG o diagnóstico adóitase realizar por exclusión doutras condicións.
A cantas persoas afecta? Actualmente é imposible responder cunha cifra adecuada xa que algúns especialistas afirman que esta patoloxía non existe, mentres outros calculan que se dá en máis do 6% da poboación. Nas revistas científicas especializadas estes últimos anos publicáronse centenares de artigos, pero aínda persiste certa discusión sobre a natureza e o alcance da SNCG.
A crenza popular de que a alternativa “sen glute” é máis saudable que a de con el pode levar a un consumo excesivo de produtos envasados e procesados libres de glute, incluíndo artigos de primeira necesidade (como o pan, cereais e pastas) e outros demasiado enerxéticos ou pobres en nutrientes necesarios (barras de cereais, galletas, etc.), co resultado global dunha alimentación menos saudable.
Conclusión: sentido común e prudencia, antes de sentenciar prematuramente ao glute. En moitas ocasións habería que falar de diversas patoloxias: sensibilidade ao trigo, os FODMAPS, colon irritable ou outros compoñentes.
A sensibilidade non celíaca ao glute é real, pero menos importante do que algúns divulgan.
Pois parece que algo de razón hai nisto. As enquisas realizadas aos consumidores indícanos que un 35% da poboación son compradores deste tipo de produtos; mentres só un 1% da poboación manifesta intolerancia ao mesmo.
Existen diversos trastornos relacionados co consumo de produtos con gluten. A enfermidade celiaca é o máis grave deles. Trátase dun problema inmunológico, autoimune, xa que, nos pacientes celíacos o seu sistema inmunológico actúa ao recoñecer ás proteínas do gluten como sustancias estrañas ás que hai que destruír. Adicionalmente, o sistema inmune tamén comeza a atacar e deteriorar as estruturas naturais das paredes intestinais podendo ocasionar graves danos. A enfermidade celíaca é un problema serio, que ademais vese agravado polo feito de que moitas persoas que a teñen non saben a verdadeira razón das súas molestias. A solución máis inmediata é evitar o consumo destas mezcla de proteínas que se atopan nos grans dos cereais
Porén o que máis pode preocupar ao consumidor é a discutida existencia doutra entidade patolóxica que se adoita denominar “SENSIBILIDADE NON CELIACA Ao GLUTEN” (SNCG) e que serve de base do marketing comercial de moitos produtos e do crecente rexeitamento popular aos produtos con glute. Como o seu nome indica trátase dunha reacción adversa ao glute en persoas que non teñen a enfermidade celíaca. Os síntomas a miúdo son moi similares aos da enfermidade celíaca e poden implicar tanto dixestivos como a non dixestivos. A SNCG adoita producir distensión abdominal, flatulencia, diarrea, dor de estómago, perda de peso, eccema, eritema, dor de cabeza, dor óseo e articular, cansazo crónico, fatiga e depresión. Tamén hai que ter en conta a posible existencia de varios síntomas misteriosos que poden ser difíciles de vincular coa dixestión, incluíndo problemas da pel e trastornos neurolóxicos.
As persoas con sensibilidade ao glute non adoitan mostrar cambios no súa mucosa intestinal nin os anticorpos característicos da enfermidade celíaca. Por outra banda, non se descubriron aínda biomarcadores específicos para esta posible patoloxía e como non hai ningunha proba de laboratorio fiable para diagnosticar a SNCG o diagnóstico adóitase realizar por exclusión doutras condicións.
A cantas persoas afecta? Actualmente é imposible responder cunha cifra adecuada xa que algúns especialistas afirman que esta patoloxía non existe, mentres outros calculan que se dá en máis do 6% da poboación. Nas revistas científicas especializadas estes últimos anos publicáronse centenares de artigos, pero aínda persiste certa discusión sobre a natureza e o alcance da SNCG.
A crenza popular de que a alternativa “sen glute” é máis saudable que a de con el pode levar a un consumo excesivo de produtos envasados e procesados libres de glute, incluíndo artigos de primeira necesidade (como o pan, cereais e pastas) e outros demasiado enerxéticos ou pobres en nutrientes necesarios (barras de cereais, galletas, etc.), co resultado global dunha alimentación menos saudable.
Conclusión: sentido común e prudencia, antes de sentenciar prematuramente ao glute. En moitas ocasións habería que falar de diversas patoloxias: sensibilidade ao trigo, os FODMAPS, colon irritable ou outros compoñentes.
A sensibilidade non celíaca ao glute é real, pero menos importante do que algúns divulgan.
Dispositivo diminuto que vixía os latexos do corazón.
Expertos da
Universidade de Colorado en Boulder e da do Noroeste, ambas en EE.UU.,
desenvolveron un sensor acústico diminuto, brando e que se coloca facilmente,
co que se miden as vibracións do corpo humano dun modo tal que lle permite
monitorizar a saúde cardíaca.
O dispositivo
estirable, capta as sinais fisiolóxicas sonoras do corpo, e as súas propiedades físicas fano adecuado
para a pel humana, podendo colocalo en case calquera superficie do corpo.
Parécese a unha pequena tirita, pesa menos de 0,3 gramos e pode recoller datos
fisiolóxicos constantemente.
O novo aparello capta as ondas mecánicas que se propaguen a
través dos tecidos e fluídos do corpo humano debido á actividade fisiolóxica
natural, detectando firmas acústicas características de sucesos individuais.
Estes inclúen a apertura e peche das válvulas cardíacas, a acción dos pulmóns,
vibracións das cordas vocais e mesmo movementos no tracto gastrointestinal. O
sensor pode tamén integrar eléctrodos capaces de rexistrar sinais de
electrocardiograma (ECG), coas cales se mide a actividade eléctrica do corazón,
así como sinais de electromiograma (EMG), coas que se mide a actividade
eléctrica dos músculos en repouso e durante a contracción.
Aínda que na súa fase
experimental o sensor estivo unido por
un cable a un sistema externo de adquisición de datos, poder convertese facilmente nun dispositivo inalámbrico.
jueves, 8 de diciembre de 2016
Yoshinori Ohsumi, Premio Nobel de Mediciña 2016, polos seus achados sobre a reciclaxe celular.
A Academia Sueca ha decidido distinguir este ano co Premio Nobel de
Mediciña ao investigador xaponés Yoshinori Ohsumi (Fukuoka, Xapón, 1945). Nun
comunicado, o xurado sinalou que a elección se debe aos seus descubrimentos
sobre os mecanismos da autofagia, un proceso que se encarga da degradación e
reciclaxe dos compoñentes celulares.
Grazas aos achados de Ohsumi, investigador do Instituto de Tecnoloxía de
Tokio, descubríronse os mecanismos que permiten ese proceso. En concreto, en
experimentos con fermento, o científico identificou xenes esenciais para a
autofagia, coñecidos como reguladores moleculares ATG. En experimentos posteriores,
comprobou que este sistema de reciclaxe estaba tamén presente nos humanos e
describiu toda a serie de mecanismos que permiten iniciar e formar os
autofagosomas e establecer o seu traslado ata o lisosoma. Os seus
descubrimentos marcaron un antes e un despois no coñecemento da reciclaxe
celular e permitiron constatar a importancia da autofagia en innumerables
procesos fisiológicos, como a resposta celular á tensión, o combate a
infeccións de virus e bacterias ou a diferenciación celular durante o desenvolvemento.
O papel deste sistema de xestión de residuos é tan fundamental que un fallo
nalgún das súas engranaxes reflíctese en distintos trastornos.
"A autofagia está involucrada nas principais enfermidades que nos
afectan como especie, como o cancro, a diabetes ou as enfermidades
neurodexenerativas, entre outras".
"O potencial deste campo de investigación é grande. Actualmente estase
estudando que parte do proceso é o que falla nalgunhas enfermidades e como
podemos evitar que isto pase. Sabelo pode supoñer que se evite a resistencia
aos antibióticos, que se free un proceso de neurodexeneración ou que se mellore
a calidade de vida fronte ao envellecemento".
Desvelan os segredos da dor.
Cando algunha parte do corpo sofre unha agresión que pode facer perigar a
súa integridade, prodúcese sinais electroquímicas nas fibras nerviosas que
viaxan por medio dunhas proteínas chamadas canles de sodio (Nav1.x). Hai ata nove diferentes e polo menos tres delas
teñen que ver coa dor.
Son as canles de sodio as que transmiten as sinais de dor desde a orixe ata
o sistema nervioso e para descubrir cales eran as que estaban directamente
relacionadas ca dor, estudaron as persoas que posúen unhas raras mutacións que
impiden que o seu sistema nervioso detecte os sinais de alerta e polo tanto non
sentan dor.
Primeiro descubriron cales eran as causas xenéticas das mutacións que
posuían estas persoas e despois realizaron experimentos con ratos xenericamente
modificados aos que lles borraron o xene SCN9A, que codifica a canle Nav1.7.
Como sucede cos humanos con esta mutación, comprobaron que se volvían
insensibles á dor. Cando se descubriu o rol destas canles, os máis optimistas
creron que era o fin do sufrimento, bastaría con desenvolver unha sustancia que
os bloquease; pero ningunha conseguiu un poder analxésico efectivo sen posuír
efectos secundarios.
O Nav1.7 era un elemento clave na dor humana; pero tamén eran importantes substancias como “os péptidos opioides".
Na búsqueda dun fármaco, atoparon tamén unha mutación no xene SCN11A, que
codifica outra canle de sodio, o Nav1.9 e que tamén está relacionada ca dor
pero que non funciona igual co anterior; polo que a existencia de dúas
mutacións diferentes complica o camiño para conseguir un analxésico universal.
Reverter ou “resetear” o sistema inmunolóxico e curar a enfermidade de Crohm.
As enfermidades de orixe autoinmune
(a artrite reumatoide, esclerose múltiple, psoriasis ou Crohn) orixínanse por
un desafortunado erro do sistema inmunológico. Sen causa do todo ben coñecida,
os linfocitos que vixían ante a chegada de invasores externos confunden como
estraña algunha molécula dunha célula propia do organismo, e activan unha
resposta inmunológica contra ela. Como ocorre coas vacinas, créanse uns
linfocitos de memoria especialmente deseñados para atacar esas células,
quedando latentes polo fluxo sanguíneo e producindo periodicamente brotes que
lesionan o tecido afectado.
No hospital Clinic de
Barcelona, o equipo da doutora Elena
Ricart. estaba desenvolvendo un tratamento sinxelo: primeiro obter células nai
hematopoéticas da medula do paciente, despois destruír por completo o seu
sistema inmunológico mediante quimioterapia como se fai en casos de leucemia e,
a continuación, trasplantar as células nai para rexenerar un novo sistema
inmune sen a memoria do vello, esperando que non ataque ao organismo.
Os médicos consideran que é un
tratamento perigoso que só está xustificado en casos moi delicados; pois
destrúe todo o sistema inmune.
O gran reto científico é pescudar
por que algúns pacientes responden ben a este tipo de tratamento e outros non
tanto e tamén poder saber de antemán
quen se vai a beneficiar, e lograr unha terapia igual de eficiente pero máis
dirixida e menos agresiva. O obxectivo final é buscar o proceso que eliminen só
aquilo que interesa eliminar.
viernes, 2 de diciembre de 2016
Medicamento para que as flatulencias cheiren como flores ou chocolate.
A pílula foi pensada e creada por
Christian Poincheval, un francés de 65 anos, tras unha viaxe con amigos na que as
comidas eran moi pesadas e a aparición das flatulencias facíase cada vez máis
desagadable.
Tentando buscar unha solución foi a
ver a un científico para estudar de que maneira podíase inventar un remedio
natural que resolva este problema tan común. Xuntos, combinaron distintos
ingredentes que poderían reducir o mal cheiro das flatulencias e despois de
meses de experimentación, Poincheval creou a receita das súas pílulas.
Comezou a vendelas en 2006 cunha
fragrancia chamada “rosas perfumadas”. Recentemente agregou a fragrancia
“Chocolate”. Esta nova pastilla está feita de carbón vexetal, fiúncho, algas,
resina vexetal, arándanos e ralladura de cacao.
Poincheval afirma que o remedio é moi popular.
Cada envase contén 60 comprimidos e ten un custo pouco elevado (9.99 euros).
Ten moi boa venda, e hai clientes queren mercalas, algúns que padecen este
problema e teñen serios problemas cos seus cheiros, mentres que outros o usan
para regalalo en forma de broma.
Poincheval considera que o seu novo
inventou debe ser un dos agasallos ideais para estas Festas.
Científicos españois descobren a acción dunha proteína no alzheimer.
Un equipo de investigadores da
Universitat Jaume I de Castellón descubriu a acción dunha pequena proteína do
cerebro, a relaxina-3, sobre as
neuronas que resultan danadas nas primeiras fases do Alzheimer.
A relaxina-3 é unha proteína do
sistema nervioso que ten entre as súas principais funcións regular a memoria
espacial a curto prazo nunha área concreta do cerebro. A investigación revelou
que cando esta proteína está sobreexpresada pode eliminar a memoria espacial,
cuxa perda é un dos signos do Alzheimer.
Os científicos da Universitat Jaume
I (UJI) usaron unha técnica innovadora que permitiu identificar as neuronas que
son activadas especificamente por relaxina-3 e que, á vez, son as mesmas que
morren primeiro durante a enfermidade de Alzheimer". Os investigadores
tamén acharon de maneira paralela relacións entre a relaxina-3 e a tensión
(stress).
A maternidade ata cando?
Nunha sociedade avanzada como a nosa ser nai a certa idade supón unha
aventura de incerto percorrido. Tentar ser nai a partir dunha idade avanzada,
mediante técnicas de fecundación in vitro, pódese considerarse que é un pulso
que se lle bota á bioloxía, poñendo a probas os seus límites. Non hai que
minimizar, por suposto, os riscos dun embarazo tardío. Pero a casuística xa é
ampla e inclúe bastantes casos de maternidade despois dos 60 e mesmo un caso
despois dos 80. Estas nais son un testemuño vivente das moitas barreiras que o
medicamento é capaz de superar.
As mulleres xa nos gustaría quedar libres, como os homes, do reloxo
biolóxico, pero o certo é que os médicos establecen un tempo idóneo para
xestar, antes dos 35 anos. A partir de aí a fertilidade declina, pero as técnicas
da fecundación asistida permiten agora sortear esas barreiras
Esta realidade fainos pensar que unha maternidade tan tardía presenta máis
problemas sociais e éticos que médicos.
A contaminación ataca á fertilidade humana.
A contaminación do aire ameaza a perpetuación da especie ou polo menos,
dificúltaa en gran medida. Máis aló das enfermidades respiratorias ou dos
tumores de pulmón, cuxa vinculación coa mala calidade do aire é dabondo
coñecida e admitida pola OMS, un grupo de investigadores barceloneses constataron
que a polución atmosférica tamén afecta á fertilidade, tanto feminina como
masculina e incrementa o risco de abortos.
O primeiro estudo alerta dos efectos ambientais das partículas finas, do
dióxido de nitróxeno, do dióxido de sulfuro e do monóxido de carbono sobre a
fertilidade. Todos eles reducen a taxa de fertilidade e aumenta o risco de
aborto e mesmo en mulleres fértiles que nas que recorren a técnicas de
fecundación in vitro.
Nun segundo estudo, a investigación centrouse na calidade do esperma tras
avaliar a exposición aos mesmos parámetros de contaminación e conclúen que os niveis de contaminación repercuten nos
espermatozoides, en canto ao número, a mobilidade e a súa deformidade. Ademais,
estudos máis específicos atoparon que o ADN destes espermatozoides está
fragmentado.
Esta constatación do impacto da contaminación sobre a fertilidade humana
serve para os novos estudos que se
realizan a nivel europeo.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)